Mn huid laat los, mijn ziel is boos op mij.

De pijn die je herbergt kan ik niet verdragen.Ik heb je steeds willen beschermen, maar ik laat je los.Onze samenwerking is voorbij.Jouw huid die ooit sterk, gebruind en zacht was,Die gestreeld is geliefd en nooit tot last was.Die geeft het op. Naar de dokter, – ik kan het niet herleiden.  Stuur je door naar de dermatoloog.


Ik ben de specialist, de oudste maar dit in mijn leven niet gezien.Auto-immuun je lichaam stoot je huid af. Tis de pijn dokter – heeft u iets om het te onderdrukken.Ik ga je teer voorschrijven licht en donker, hormonaal behandelen ga ik je en verband vet, stinkend hergebruiken zonder wassen.  


Het zuchtje wind wat ooit mijn streelde voelt nu als brandnetels. Ooit klopte het hart onhoorbaar nu boven het suizen in mn oren. M’n lymfen pompen op leven en dood en circuleren bloed door een uitgemergelde fabriek die het lichaam nog is.Dan is er nog de overweldigende zwakte, mensen die terugdeinzen je ziet ze niet meer.Volgende week zie ik je graag terug. Ga niet meer naar buiten je lichaam is te zwak. 


Daar bent u weer, graag in die hoek u huidloze ledematen tonen.  Maar dokter, die kleding is het enige wat mijn lijf bedekt. Zozo even een dokter erbij halen. Praat wat latijn. Maar dokter wat zegt u dan, – u moet in staat van ontbinding zijn.Ik ga je Neoral voorschrijven, maar hiervoor moetje lichaam toch wat sterker zijn. Doe wat fitness ook al ben je futless. 


Oh God als u er bent help mij.Dan komt de Priester en de Leviet voorbij, broederlijk steken zij over. Dan komt daar die sportleraar, zal ik voor je bidden? Door alles en mn huid in de steek gelaten kan ik niet anders, ja doe dan maar. Een normale man die spreekt tegen Iemand die hij kent. Een nacht en door Ik ben – ben ik genezen. Dan begint de zoektocht waarvan ik het Einde ken.

Heusde kijk naar vroeger tijde

Zelfs Thuylen gaat niet samen. Was den dominee eerst uit den beek Uddel. Nu is hij als uit Garderene-ene. Uit dorre streken. En de club wast de handen, kies heden wie gij dienen zult. Dominee wilde van Gods liefde spreken. Das niet pluis. Nog voor het einde van het jaar zullen wij hem rechtspreken in het openbaar.


Heusde kijk naar vroeger tijde, toen bloeide er Roos en van der Woestijne. Stoten wij onze teen niet aan de Verhoeksteen. Welnee toen liet van Beek Verstralen. Maar als Voorden tijd geschreven is een profeet in zijn vaderstad niet geliefd, en nu is’t lichaam zwaar gegriefd. Een enkele zondaar buigt zijn knieën en roept het uit. Heere ik kan geen keuze maken!

Dan komt daar het suizen van een zachte wind. Kom maar hier mijn lieve kind, je hebt het juiste deel gekozen. Kom maar mee en kijk eens hier, toen jij smachtte naar het Levende Woord had ik reeds jouw stem gehoord. Ik zal je in herinnering brengen, het woord wat van Stralen horen deed.

‘t ging over de wijsheid van Salomo. 2 vrouwen en 1 dood kind. Het kleine kind werd aan 1 been opgetild, en Salomo sprak: haal maar middendoor! Nee schreeuwde het moederhart, laat het leven! Twee liefdevolle ogen kijken nu verlangend aan. Als je moe of belast bent kom maar bij Mij! Ik zal je rust geven. Ze hebben Mijn lichaam uit elkaar gereten. Maar ik heb het juist voor jou, gedaan. Als kind ben ik naar d’ aard gegaan. Vernederd, ende volle prijs betaald. Zie mijn armen zijn wijd open, word maar als een kind, loop maar op Mij aan. Ik weet hoe jij je voelt, een enkeling,een verloren schaap, maar daar ben Ik juist voor gekomen. Van ieder die Mijn naam belijd gaan d’ogen open. Zij gaan Mij zien zo als Ik werkelijk Ben.

Maar zij zijn zo wijs,ik spreek hun taal niet, en hun dogma’s zijn zo zuiver dat je ze nergens ter wereld zo tegenkomt. Ik zeg u, wie vader of moederliefheeft boven mij is mij niet waardig. Hun gedachten zijn slechts wat zij voor mogelijk houden.Sluitend als een wet van de menselijke natuur. Zoals u weet zijn Mijn gedachten hoger dan die van mensen.En God is Geest, en Hem moeten wij aanbidden in Geest en Waarheid.Blijft u steunen kreunen kind?

Vanuit religie naar nieuw leven.Die geboorte is echt zwaar. Maar geef het in de handen van Jezus de Middelaar.  Wat bij mensen onmogelijk is, is mogelijk bij God.Als je kiezen moest uit mensen, zul je steeds gaan in’t stof. Kies voor de Mens! Hij is dezelfde, Hij leeft! Niet alleen in oude tijden. Maar ook nu! Genade is krijgen zonder dat je er ooit iets voor hebt gedaan. Toch iets doen is niet aanvaarden dat hij alles heeft gedaan.

En als je denkt zo zijn we het niet gewend, bedenk dan hoe u Koning Alexander binnenhaalde,vrolijk juichend. uitziend naar een uitgestoken hand. Kom maar naar hem toe, hoe vies je ook bent. Hij reinigt je binnenkant. Velen malen hoger is deze Koning en door zijn Zoon reikt hij u zijn hand. Om je te brengen naar een Hemels vaderland.

Dit leerde ik van een eerste schilderles

portret schilderij

Iedere keer zoek ik een moment om weer te gaan tekenen. Maar steeds loop ik vast. Veel te druk met alles om me heen kan ik het moment maar niet pakken om weer te gaan tekenen. Vooral als kind tekende ik graag, een welkome afleiding van de saaie lessen op school. Daarom het besluit om een cursus te volgen.

Eenmaal aangekomen op de cursus, komt er een voorstelrondje. Voornaam en de verwachting die je hebt van de cursus. Wat een verademing geen grote identiteitsverhalen maar een voornaam en een verlangen.

Als ik eenmaal aan de beurt ben klinkt dat ongeveer zo: Ik ben Pieter, heb altijd graag getekend. Ben nu steeds te druk maar wil toch weer tijd gaan vinden om creatief bezig te zijn. Daarnaast kom ik meestal niet verder dan het grijze potlood of een pen en graag zou ik iets met kleur willen. Ook is het belangrijk dat ik een werkstuk in 1 avond af kan hebben. De volgende dag ermee verder gaan is niet echt iets voor mij.

Degenen die al langer meedoen met de cursus beginnen met hun werk, en de nieuwelingen worden om de beurt uitleg gegeven over wat zoal de mogelijkheden zijn.

Hierdoor moet ik even wachten. Aan mijn tafeltje zit een jongen die een licht spasme heeft en slecht ziend is. Een vrouw die stage loopt in het atelier helpt hem met zijn kunstwerk. Zo beschrijft ze uit een boek een schilderij van van Gogh. De jongen brengt hetgeen ze verteld over op papier. Het ontroert me, hoe mooi is het als je zo je tijd op kunt offeren, 1 persoon voor 1 persoon. Iemand het plaatje overbrengen wat hij niet kan zien.

De jongen blijkt het hart behoorlijk op de tong te hebben, en stelt zijn vragen als het in hem opkomt. O nee even wachten, spreekt hij zichzelf toe. Aan zijn communicatie voel ik dat hij dankbaar is dat iemand hem zo helpt en de tijd voor hem neemt.

Dan komt opeens de vraag, wat wil jij gaan doen? Ik ben zo verdiept in het samenspel van beschrijven en schilderen, dat ik opschrik. Als ik hier de rest van de avond naar mag kijken is het voor mij goed.

Maar ik moet toch echt aan de bak. De keuze valt op acryl-verf. Een oud overhemd aan en starten maar. Uit een stel kaarten met portretten van zangers en popsterren kan ik kiezen. Het advies is om te beginnen met de achtergrond in 1 kleur te schilderen en dan naar voren te werken. Dit omdat anders om het portret heen geschilderd moet worden.

Strepen of vlekken

Ik merk dat schilderen echt zo tegenovergesteld aan tekenen is. Bij tekenen zet ik de strepen en vul die aan met schaduwen. Bij schilderen maak je alleen de vlakken. Op den duur staan er zoveel vlakken dat ik niet meer zie wat nu wat is. Gelukkig krijg ik hulp, even afstand nemen dan overzie je het weer. De verhoudingen heb ik in het begin behoorlijk mis, door de schuine pose staan de ogen neus en mond in een kleine hoek.

Alleen observeren, en overnemen wat mijn ogen zien is nog niet zo eenvoudig.

Een mede-cursist heeft ervaring met tekenen en wil dit verder ontwikkelen. Hij krijgt de opdracht om met een stukje houtskool te gaan tekenen. Hij krijgt hierbij een soort brievenbus waar hij zijn papiertje in kan leggen. Vervolgens word hier een spiegel opgezet zodat hij zijn portret hier van blind over kan tekenen. In deze oefening leer je niet steeds terug te kijken naar het papier. Maar direct wat je ziet over te brengen op het papier. Daarna er zonder oordeel naar kijken.

Saulus (kind) had ook veel ervaring, hij moest ook een tijdje blind zijn om zijn oude beeld los te laten, en zijn gedachten met een nieuw beeld te laten vullen. Pas later krijgt hij de naam Paulus (gering).

De avond vliegt, en uiteindelijk ben ik best tevreden met het resultaat. Acryl kan door het snelle drogen steeds laag over laag.

Het lijkt een beetje op het leven. Iedere keer je visie een beetje bijstellen.

De Turkse ondernemer

doe het zelf winkel gesloten

Aan het einde van de dag besluit ik om nog even bij een Turkse ondernemer langs te gaan. Hij is al jaren klant , ooit in het Kraaiennest een slecht verlicht winkelcentrum wat vooral een schuilplaats was voor drugshandel, gebruikers en dealers. In dit centrum verkocht hij keukengerei, keukenzeil en gereedschap allerhande troep. Allemaal spul uit de onderste prijsklasse.

Hij deed erg zijn best en kreeg de kans een winkel in Amsterdam-Zuidoost te openen. Iets waar hij enorm trots op was en waar hij veel meer winkelend publiek binnenkreeg.

Een blije man een handelaar en iemand die altijd op zoek is, -tevreden en iemand die iedere kans aanpakt. Uitwringt misschien. Ik vind het mooi, hij is anders dan de anderen. Op Amsterdam Zuidoost kwam ik ook zijn zoons tegen. Het was destijds ramadan en ze stonden wat wazig tegen de toonbank te leunen. De tijd uit te dienen, sportschool jongens. En een van hun zou de tent van pa overnemen.

Hij kocht regelmatig muizenvallen, omdat muizen een onuitroeibare plaag bleken te zijn in deze buurt. Ook kocht hij geharde SDS boren, waarmee zijn klanten de keiharde betonnen muren in konden komen. Een man die oog heeft voor de handel naar zijn klanten luistert en zijn assortiment daar op aanpast.

Vaak als ik zijn winkel binnenliep, riep hij me naar achter. Kijk, trots wijzend op een paar pallets sanitair, een partij die voor weinig op de kop getikt was. Hoeveel heb ik er voor betaald? Ik noemde dan een bedrag, en standaard begon hij dan te lachen. Nee veel minder 500 voor alles.

En nu is hij verhuisd naar een juppen- buurt in Amsterdam. Hij heeft hard gewerkt en ik zie dat hij iedere keer weer iets aan zijn winkel toevoegt waardoor hij echt bestaansrecht heeft. In mijn ogen een echte ondernemer die gewoon door gaat, niet bang voor verandering of vernieuwing.

Ik parkeer m’n auto, 3,5 euro voor een uurtje. Ik stap uit en zie als ik wat dichter bij de winkel kom dat er 20 tot 80% korting op de ruit staat. Totale uitverkoop. Ik kijk naar binnen en zie stapels post. En denk oei dit is niet goed. Het trekt even aan me voorbij. Vader-zoon en deze situatie. Ik weet ongeveer hoe deze familie in elkaar zit. Vader altijd uiterst vriendelijk, maar ook duidelijk en scherp naar zijn zoon. Wat is er gebeurd? Heeft hij het toch niet gered. Is zijn prijs misschien te laag voor deze omgeving? Ik zal het nooit weten.

Maar ik heb voor een uur betaald en het is al over 4, dus ik kan toch nergens meer terecht. Ik besluit een rondje te gaan lopen, omdat ik wil weten hoe deze buurt in elkaar steekt.

Ik zie een Hema en een Ah, beide winkels verkopen mijn lievelingsspekjes. Maar ja, niet zo goed voor me. Koop ik ze wel doe ik het niet. Terwijl ik sta te dubben zie ik een Surinaamse vrouw de Kruitvat uitkomen. Met een boodschappen wagentje. Zo’n typisch karretje van een metalen frame een leren zak, en aan allebei de kanten 3 boven elkaar geplaatste wielen zodat je er ook nog de trap mee opkunt. Ze heeft zeker 5 megapakken toiletpapier en nog een paar tassen bij zich. Ze zet iedere keer de tassen neer en probeert zo alles in 1x mee te nemen. Moet u ver lopen mevrouw? Nee tot die halte, zegt ze met een Suri-accent. Zal ik u helpen? Is goed. Wat zal ik pakken, doe dat karretje maar. Ze loopt met alle pakken voor me uit. Schijnbaar vertrouwt ze me voldoende want ze kijkt niet of ik haar volg. Grappig vind ik het. Ik was al een halte tegen gekomen. Maar ze bedoelt een andere, en we lopen nog een stuk verder. Oeh zegt ze net op tijd, de tram komt er net aan. Ik sleur het wagentje de tram in, en zeg dat je soms iemand nodig hebt ze bedankt me, en de tram schiet voorbij.

Als ik terugloop bedenk ik dat ik wel een spekkie verdient heb. Dus loop de Ah in, bij de ingang staat een straatkrant verkoper. Als ik straks klaar ben is hij aan de beurt. Ik zoek de suikergoed afdeling en op de onderste schap tref ik ze, die gesuikerde spekkies. Een gruwel voor elke dieetist of verantwoorde groentehakselaar. Ik koop er nog een litertje Spa rood erbij om onderweg een beetje gehydrateerd te zijn. En de scholen zijn weer begonnen, waardoor de schoolartikelen 50% afgeprijsd zijn. Een mooi gevormde fineliner van Schneider kan ik niet laten liggen.

Van de 6 kassa’s zijn er maar 2 open, en de rij is enorm lang. Iedereen wacht en ik zie veel nationaliteiten. Geen bonuskaart, nee ook geen bonnetje. De bloemen zijn niet mooi genoeg voor mijn meisje dus laat ik ze gaan. Ik vind wel iets beters. Ik help de krantenverkoper wat zonder een krant aan te nemen. Die word toch niet gelezen.

Als ik buiten kom, rijd er een invalidenwagentje langs me. Het valt op de persoon een groot hoofd heeft. Als ik nog een keer kijk zie ik dat het een Siamese tweeling is. Met hun hoofden aan elkaar. De een kijkt vooruit de ander naar achter. Wow heftig, maar mooi dat ze zo toch mobiel zijn.

Iets verderop zie ik een bloemenwinkel. Kan ik u van dienst zijn, vraagt de 60+ eigenaar? Ja hoor ik zoek een bosje bloemen. Beetje veldboeket idee. Hij laat het een en ander zien. De kleine bosjes hebben wel mooie bloemen, maar de grote teveel vulling. Kun je 3 van die bosjes bundelen. Zeker zegt hij. En hij neemt ze mee achter zijn toonbank.

Wat voor wijk is dit nu eigenlijk? Ja het is een hele gemixte wijk, ik zit er nu 13 jaar. Er zaten eerst 3 bloemenwinkels en ik ben nu als enige overgebleven. De andere ondernemers dachten hun klanten op te kunnen voeden, jonge ondernemers maar het is ze niet gelukt. Ik ken de klappen van de zweep, het lukt me wel. Maar het moet ook een beetje je hobby zijn anders red je het niet.

Ik vertel hem dat ik de ijzerwaren winkel wilde bezoeken iets verderop. Die kent hij wel: Die is failliet zegt hij. Zijn zoon zou het overnemen. Maar hij had een andere baan gevonden en nu is het voorbij, over. Ik reken de bloemen af, doe er een fooitje bij en bied hem een spekkie aan. Dat is lang geleden zegt hij en zijn hand verdwijnt in m’n zak spekjes.

Voldaan loop ik de winkel uit een grote bos bloemen, een zak spek en later merk ik dat de Spa nog op de toonbank bij de bloemist is blijven staan. De zak spek is toch eigenlijk een beetje too much. Ik weet als hij mee de auto in gaat dat voor ik de afrit afga alleen de verpakking nog over is. Iets verderop zie ik jongentjes varierend in de leeftijd tussen de 6 en de 12 jaar met elkaar staan praten op een verhard voetbal veldje. Kinderen en snoep dat kan niet beter. Ze kijken vreemd op, een blanke man tussen deze donkere jongens. Wie wil er een spekkie? Ik, ik klinkt het meteen. Er komt een jongetje van rond de 11 of 12 jaar naar me toe. Hij komt vlak voor me staan en schreeuwt. Nee dat hoef ik niet, dat is haram, schreeuwt hij in m’n gezicht. Een kleine Afrikaanse krullenbol denkt hier heel anders over. Ik wil hem wel meneer. Hij neemt de hele zak in ontvangst,- eerlijk delen. De haram schreeuwer kan het niet helemaal hebben dat hij niets heeft en een ander wel. En schreeuwt niet opeten daar zit wat in, daar zit wat in.

Ik ben een beetje shocked, dan ben je zo jong en zo wantrouwend. Het is hier Amsterdam en geen dorp dat begrijp ik. Maar wow, al met al ik gooi de bloemen in de auto, start hem en groet handhaving die net hun klusje gaan doen. Op tijd en een ervaring rijker.

De bedelaar die rennen kon.

Markt in China

Het is rond half negen in de avond als ik het Mansion International Hotel verlaat.

Ik besluit de avondmarkt te bezoeken om van mijn laatste energie af te komen. Vooral als ik net gearriveerd ben is het zaak om zo lang mogelijk vol te houden en niet te gaan slapen. Om zo snel te wennen aan de plaatselijke tijd . Zodra ik bijna niet meer op m’n benen kan staan regel ik een taxi en laat me -door het laten zien van het visite kaartje van het hotel – weer afzetten. Zodra ik het bed voel slaap ik, voor mij dus de remedie tegen een jetlag.

Vanuit het hotel is het 15 minuten lopen naar de avondmarkt. Overdag kun je hier ondanks de uitgeschakelde verkeerslichten makkelijk oversteken. In de spits zijn de verkeerslichten in werking om het verkeer beter te regelen. De auto’s rijden niet hard, en claxonneren is hier al een aantal jaar niet meer toegestaan . De straat heeft op het punt waar ik over wil steken een middenberm. Rond deze tijd is het nog steeds echt druk en zodra het voetgangerslicht op groen gaat, beweegt de horde mensen zich naar de overkant.

Tussen de mensen zie ik een bedelaar op de grond zitten, hij mist een arm. Naast hem een roestvrijstalen rijstkom waar al flink wat briefgeld inzit. Voor hem op de grond ligt een stuk betontegel. Hier slaat hij hard met zijn voorhoofd op, alsof hij krankzinnig is.

Voor mij loopt een grote Chinese man. Hij pakt de bedelaar bij de schouder: De mensen eromheen deinzen achteruit. Hij tilt hem zover op dat ze oog in oog met elkaar staan. Hij schreeuwt wat Chinese woorden, en laat hem vervolgens vallen. Tenminste dat lijkt zo. Hij graait naar de grond om de kom te pakken. Rekt zijn shirt op waar zijn arm dubbel in blijkt te zitten. De tegel is niet van beton, maar blijkt meer van een soort tempex- achtig materiaal te zijn.

Nog geen meter van de plaats waar de bedelaar zat, staat een brigadier het verkeer te regelen. De grote man die zojuist de bedelaar ontmaskert heeft raast nog even door tegen de brigadier die nog geen meter bij de bedelaar vandaan stond. Deze haalt zijn schouders op, alsof hij zeggen wil: Daar ben ik toch niet verantwoordelijk voor?

Er word kort wat heen en weer gekibbeld, en iedereen gaat zijns weegs. Onze pseudo-bedelaar, heeft waarschijnlijk zijn arm alweer dubbel in zijn shirt zitten op zoek naar een drukke oversteekplaats.

Ik kwam op het idee om bovenstaande op te schrijven toen ik onderstaand filmpje voorbij zag komen, waarbij een hond een zelfde soort kunstje doet.

Het ideale bloggers potlood

bloggers potlood

Overal kun je je blog bijhouden, maar op een Turks strand blijkt zelfs Evernote even op vakantie. Hiermee word ik teruggeworpen in het potlood tijdperk.

Ik rommel even en kom nog een potloodje tegen met een pennenclip. Hij is voor de helft afgesleten, achter de clip staat de hardheid in het hout gewalst. Het moet minimaal 2B zijn want bij iedere letter word het stiftje aanzienlijk korter. Wat gaat er nu boven een houten potloodje. De geur de vorm en Het gevoel. Als de aanslag van een piano, waarbij iedere toets met andere kracht aangezet kan worden. Ik slijp het puntje op een rotsblok achter mij. En schrijf nog wat verder.

Hoe zou het ideale bloggerspotlood eruitzien?

  • 2 zijdig
  • H voor de snelle notitie
  • Hb voor die extra tekening.
  • Een geintegreerde puntenslijper die tevens dienst doet als puntbeschermer.
  • Makkelijk in je zak te steken.
  • Gummetje. (maar minder belangrijk)
  • Een clip voor broek of tas

Hoe ziet jou ideale schrijfgerei eruit?

Arendsoog

Arendsoog

En de strijd tegen black hat spirit

Arendsoog gaat in dit spannende deel de strijd aan met Black Hat Spirit. Hij raakt verwikkeld in een weergaloze strijd. Black Hat Spirit heeft een harde opleiding gedaan en weet zijn zwaard snel en meedogenloos te hanteren. Met de formule van 3 houd hij een grote groep mensen in zijn macht. Maar dan komt Witte Veder Arendsoog’s vriend. En terwijl Black Hat Spirit dacht dat Witte Veder achter hem stond volgt er een geweldige ontknoping. Arendsoog ontdekt dat Black Hat Spirit aan zijn voeten gebonden in zijn stijgbeugels zit. Arendsoog bevrijdt hem, ze ontsteken een geweldig kampvuur. Black Hat Spirit gooit zijn zwarte hoed en zijn formule van 3 in het vuur..  En dan begint zijn spannende avontuur.

Tentpin slaan

Jael met de tentpin voor Sisera

U hoeft niet bang te zijn, – hij laat de zin binnenkomen,En zij bedekt hem met een deken.Was het toch de angst die zijn mond droog maakte.Geef me wat water.Ik geef je meer, melk nog wel. Je galgemaal. 

In je liggende postitie denk jij nog opdracht te kunnen geven.Ga maar bij de ingang van de tent staan.En zeg dat er niemand is.Ja, ik zal zeggen dat hij er niet meer is.

Een diepe zucht, wat een situatie. De ogen sluiten eindelijk rust.Maar wat hij niet weten kon Jezus werd door Judas gekust,Moment supreme is aangebroken. Melk word betaald met hersenvocht.Sisera’s eerste droom begint te komen.De droom van de onderdrukker.Heersen over zwakken.Zwak gemaakt door pressie niet te dragen.20 jaar, zulken kun je alles vragen.Oppermachtig 900 tanks, niks te klagen.

Uitgeput zijn ogen beginnen weg te draaien.Geen gedag van de man die alles kan.Vanuit de hoek komt ze aangeslopen.Opgegroeid tussen de tenten, keek ze vader aan.Wat doet u pap? Ik sla de pennen in.Niet te diep, want diep betekent: blijven.

Later keek ze toe als mannen streden. Tentpin slaan in 1 keer naar beneden.Hij is niet meer, en hij zal blijven.
Toen hij sloeg aant slapen een tentpin door zijn slapen joeg. 2 japen en de grond was hard genoeg. Blijven zal je tis genoeg.

Een klant triggert je

Soms heb je dat. Een klant triggert je. Hij legt zijn probleem uit. En de oplossing heb je al in de maak bij de fabrikant.

Zo ook deze keer, een klant vroeg om een speciaal ophangsysteem voor een wat dikkere, zeg 5mm staalkabel. Hij gaf een voorstelling van hoe het er uit moest komen te zien. En dit plaatje sloot precies aan bij wat we al in de maak hadden.

Die zelfde week zou de fabrikant in China bezocht worden. Deze fabrikant waar nauw mee samengewerkt word. Staat altijd open voor nieuwe ideeën, wat hem in het verleden aan verschillende goede producten geholpen heeft.

In de fabriek word de schets getoond, en zoals verwacht is het ook dit keer geen probleem. Binnen 2 dagen kan het al klaar liggen. Top!

Het product kan over enkele dagen klaar zijn, en omdat het een rondreis betreft, kom ik op deze plaats terug. Zo kan de gewassen kleding en de samples tegelijk opgehaald worden.

Om het voor hun wat interessanter te maken, bestel ik van ieder product 50 stuks. Zo is de klant direct geholpen, en kan de vraag verder afgetast worden.

Bij verschillende leveranciers word ruim gestrooid met relatiegeschenken in de vorm van thee en aardewerk. Eén ervan ziet hoe ik alles in de toch al overvolle koffer probeer te krijgen, bied aan de boel goed te verpakken omdat het anders niet heel aankomt. Alles word ingepakt in Chinese kranten en vervolgens omwikkeld met transparante tape. En verpakken kunnen deze mensen, hier zijn ze wereldwijd bekend om.

Afijn, de samples worden opgepikt, en omdat de bagage al tegen de toegestane 20kg zit, besluit ik de samples maar in de handbagage mee te nemen. Gelukkig heb ik een enorme stevige rugtas. Dit moet ook wel want samen wegen de samples rond de 10 kilo.

Van Shenzen gaat de reis naar Frankfurt. Hier heb ik een transfer van met 4 uur wachttijd.

luchthaven Frankfurt - Lufthansa

Het is enorm druk bij de bagage check en in het kleine benauwde hok staan zeker 8 rijen mensen opgesteld. Alsof de rugtas een normaal gewicht heeft, plaats ik hem voorzichtig op de transportband. De Duitse beambte waarvan ik niet weet of hij de bolle ogen 10 minuten eerder ook al had. Gebied mij om om de band heen te lopen. Zijn broek hijst hij tevergeefs nog een keer op en hij zegt zoiets als: Ik heb de tijd. Z’n collega trekt blauwe handschoentjes aan waarvan ik hoop dat hij alleen mijn tas gaat onderzoeken.

De Chinese krantenpakketjes mag ik eruit halen. Terwijl hij 2 meter naar achterstapt, alsof ik de boel ieder moment op zal blazen.

Open maken, klinkt in het Duits toch net even anders. Messen en scharen zou ik nooit meenemen, zeker niet in de handbagage. Maar nu hoopte ik even dat ik deze regel toch overtreden had.

Met m’n vingers moet ieder pakketje opgemaakt worden. Het tape moet eraf. Een kopje, een schoteltje en dan de samples. Bij de samples word gevraagd wat er in zit. Ik overweeg om ‘monsters’ in het Duits te zeggen, maar hou het bij samples. Voor het geval hij het persoonlijk neemt of de uitspraak niet helemaal goed overkomt.

Hoe kun je dit nu in de handbagage meenemen? vraagt de bolle ogen man. De grote koffer zat aan z’n gewicht zeg ik. Volgende keer “Nee” zeggen adviseert hij. Uhm ik ben zelf baas. Dan ben je nog dommer.

De band is voor een tijdje afgesloten uiteindelijk laat hij zien hoe de samples eruit zien onder de bagagescanner. ‘es sieht aus wie Munition’ zegt hij. En daar moet ik hem gelijk in geven.

Iets van metaal laten produceren, en binnen 1,5 week in huis en onder de € 20.- klaar dat is toch te mooi voor woorden.

Ik zit ernaast, het signaal wat ik naar deze klant die nog niet besteld had afgegeven heb is. Alles is mogelijk en dat is ook bijna zo, maar het was toch al zoals u wilde?

De reactie van de klant: De samples heb ik binnen het is precies wat ik bedoel. Maar ik dacht als we die buitenwand nu iets smaller maken. Is dat te regelen op korte termijn?

Leer voor mij voor de volgende keer: Product pas tonen als het af is.

Shenzen