Het China Visa zelf regelen

Meestal regelde het reisburo mijn China visum. Maar omdat dit een steeds ingewikkelder procedure is geworden wilden zij dit niet meer doen.

In Februari hadden zij voor het laatst mijn visum geregeld. Dit deden ze altijd via CIBT. Na alle formulieren ingevuld te hebben, hebben ze het volgende van je nodig:

  • Paspoort
  • Visumaanvraag
  • Uitnodiging van leveranciers
  • Aantoonbaar banksaldo (financiele zekerheid)
  • Pasfoto
  • Engelse Kamer van Koophandel uitdraai
  • Reisboeking (bewijs reisarrangement)
  • Bewijs van verblijf (hotelboekingen)
  • Dagplanning van de reis ( Persoonlijk reisplan)
  • Kopie paspoort
  • Aanvullend formulier
  • Cibt order formulier

Naast de waslijst kwam ik op een extreem bedrag uit, zeer waarschijnlijk omdat ik zelf ergens een vinkje teveel heb gezet. Daarom besloot ik op een ondernemersforum te informeren hoe anderen dit deden. Daar tipte iemand me om het via e-visumchina te doen. De website gecheckt, en via Linkedin zag ik dat verschillende China-kenners verbonden waren met dit bedrijfje.Ik besloot het er op te wagen, en boekte makkelijk en snel een groepsvisa. Dit omdat mijn vrouw deze reis ook mee zou gaan.  Het China visum heeft meestal nogal wat haken en ogen dus voor mij reden te meer om het op tijd te regelen. De meeste informatie kon ik nog gebruiken van een eerdere visum aanvraag dat jaar.


De faktuur kon direct betaald worden via de site. En via mail werd ik ingelicht over de levertijd. Deze zou ongeveer 14 dagen voor vertrek zijn. Ruim op tijd, maar ik heb hem liever eerder. Het paspoort hoefde niet opgestuurd, het e-visum houd in dat je dit als los formulier bijgevoegd krijgt.  Naast dit formulier ontvang je ook een kopie, deze had ik in de ruimbagage gestopt omdat ik dacht dat deze als ‘reserve’ meegestuurd was.

Bij het inchecken liep alles vanzelf en we konden door naar de paspoort controle. 20 minuten voor vertrek boarden en daar ging het bijna mis.De controleur die de kaartjes scheurt, bekeek ons visa en stuurde ons door naar zijn collega die er meer verstand van zou hebben. Ik probeerde hem uit te leggen dat de datum in mijn geval 2019.10.30,  betekende dat ik voor deze datum China in mag.Hij zei, ik ben nog nooit naar China geweest dus weet niet goed hoe het werkt. Vandaag is het 28 oktober, je hoopt morgen in China aan te komen. Door tijdsverschil is het daar een dag later en kom je op de 30e in China aan.  Dit klopte natuurlijk niet, maar ik wilde vliegen dus vond zijn redenatie prima.  


Bij het visum kreeg ik via mail nog de gebruiksaanwijzing:

Date of issue betekent: de dag van afgifte
Valid for entry by betekent: De laaste dag dat u China nog binnen mag komen.


Na een relaxte nachtvlucht kwamen we in Shanghai aan. Hier een gezichtscan en automatische afname van 10 vingerafdrukken.Eenmaal bij de balie word gevraagd om een kopie van het Visum.  Oei die zit in de bagage. Geen probleem er word een andere medewerker bijgehaald en die maakt voor ons een kopie.Het Visa krijgt een stempel en we kunnen door.


We maken eerst een trip rond Shanghai en vervolgens vliegen we op Shenzen. Hier maken we een geweldige Canton trip van Shenzen naar Guangzhou en daarvandaan naar Zhuhai. We kunnen terugreizen naar Shenzen, maar Macau lijkt ons avontuurlijker dus besluiten we vioa Macau naar Hongkong te gaan.

Wanneer we Macau verlaten ga ik als eerste door de paspoort controle, na de check geef ik het Visum aan mijn vrouw Annelies. Ook haar paspoort word gecontroleerd en het Visum ingenomen.Annelies is not amused en zegt dat we het graag terug willen. Na wat heen en weer gepraat is de ambtenaar bereid een kopietje te maken. 


Van Macau gaan we door naar Hongkong, waar we dus weer een grens passeren, hierbij hebben we de kopie ook nodig. 


Het is allemaal goed gekomen, maar het is wel compleet anders als een Visa wat je in je paspoort hebt. 

Mn huid laat los, mijn ziel is boos op mij.

De pijn die je herbergt kan ik niet verdragen.Ik heb je steeds willen beschermen, maar ik laat je los.Onze samenwerking is voorbij.Jouw huid die ooit sterk, gebruind en zacht was,Die gestreeld is geliefd en nooit tot last was.Die geeft het op. Naar de dokter, – ik kan het niet herleiden.  Stuur je door naar de dermatoloog.


Ik ben de specialist, de oudste maar dit in mijn leven niet gezien.Auto-immuun je lichaam stoot je huid af. Tis de pijn dokter – heeft u iets om het te onderdrukken.Ik ga je teer voorschrijven licht en donker, hormonaal behandelen ga ik je en verband vet, stinkend hergebruiken zonder wassen.  


Het zuchtje wind wat ooit mijn streelde voelt nu als brandnetels. Ooit klopte het hart onhoorbaar nu boven het suizen in mn oren. M’n lymfen pompen op leven en dood en circuleren bloed door een uitgemergelde fabriek die het lichaam nog is.Dan is er nog de overweldigende zwakte, mensen die terugdeinzen je ziet ze niet meer.Volgende week zie ik je graag terug. Ga niet meer naar buiten je lichaam is te zwak. 


Daar bent u weer, graag in die hoek u huidloze ledematen tonen.  Maar dokter, die kleding is het enige wat mijn lijf bedekt. Zozo even een dokter erbij halen. Praat wat latijn. Maar dokter wat zegt u dan, – u moet in staat van ontbinding zijn.Ik ga je Neoral voorschrijven, maar hiervoor moetje lichaam toch wat sterker zijn. Doe wat fitness ook al ben je futless. 


Oh God als u er bent help mij.Dan komt de Priester en de Leviet voorbij, broederlijk steken zij over. Dan komt daar die sportleraar, zal ik voor je bidden? Door alles en mn huid in de steek gelaten kan ik niet anders, ja doe dan maar. Een normale man die spreekt tegen Iemand die hij kent. Een nacht en door Ik ben – ben ik genezen. Dan begint de zoektocht waarvan ik het Einde ken.

Dit leerde ik van een eerste schilderles

portret schilderij

Iedere keer zoek ik een moment om weer te gaan tekenen. Maar steeds loop ik vast. Veel te druk met alles om me heen kan ik het moment maar niet pakken om weer te gaan tekenen. Vooral als kind tekende ik graag, een welkome afleiding van de saaie lessen op school. Daarom het besluit om een cursus te volgen.

Eenmaal aangekomen op de cursus, komt er een voorstelrondje. Voornaam en de verwachting die je hebt van de cursus. Wat een verademing geen grote identiteitsverhalen maar een voornaam en een verlangen.

Als ik eenmaal aan de beurt ben klinkt dat ongeveer zo: Ik ben Pieter, heb altijd graag getekend. Ben nu steeds te druk maar wil toch weer tijd gaan vinden om creatief bezig te zijn. Daarnaast kom ik meestal niet verder dan het grijze potlood of een pen en graag zou ik iets met kleur willen. Ook is het belangrijk dat ik een werkstuk in 1 avond af kan hebben. De volgende dag ermee verder gaan is niet echt iets voor mij.

Degenen die al langer meedoen met de cursus beginnen met hun werk, en de nieuwelingen worden om de beurt uitleg gegeven over wat zoal de mogelijkheden zijn.

Hierdoor moet ik even wachten. Aan mijn tafeltje zit een jongen die een licht spasme heeft en slecht ziend is. Een vrouw die stage loopt in het atelier helpt hem met zijn kunstwerk. Zo beschrijft ze uit een boek een schilderij van van Gogh. De jongen brengt hetgeen ze verteld over op papier. Het ontroert me, hoe mooi is het als je zo je tijd op kunt offeren, 1 persoon voor 1 persoon. Iemand het plaatje overbrengen wat hij niet kan zien.

De jongen blijkt het hart behoorlijk op de tong te hebben, en stelt zijn vragen als het in hem opkomt. O nee even wachten, spreekt hij zichzelf toe. Aan zijn communicatie voel ik dat hij dankbaar is dat iemand hem zo helpt en de tijd voor hem neemt.

Dan komt opeens de vraag, wat wil jij gaan doen? Ik ben zo verdiept in het samenspel van beschrijven en schilderen, dat ik opschrik. Als ik hier de rest van de avond naar mag kijken is het voor mij goed.

Maar ik moet toch echt aan de bak. De keuze valt op acryl-verf. Een oud overhemd aan en starten maar. Uit een stel kaarten met portretten van zangers en popsterren kan ik kiezen. Het advies is om te beginnen met de achtergrond in 1 kleur te schilderen en dan naar voren te werken. Dit omdat anders om het portret heen geschilderd moet worden.

Strepen of vlekken

Ik merk dat schilderen echt zo tegenovergesteld aan tekenen is. Bij tekenen zet ik de strepen en vul die aan met schaduwen. Bij schilderen maak je alleen de vlakken. Op den duur staan er zoveel vlakken dat ik niet meer zie wat nu wat is. Gelukkig krijg ik hulp, even afstand nemen dan overzie je het weer. De verhoudingen heb ik in het begin behoorlijk mis, door de schuine pose staan de ogen neus en mond in een kleine hoek.

Alleen observeren, en overnemen wat mijn ogen zien is nog niet zo eenvoudig.

Een mede-cursist heeft ervaring met tekenen en wil dit verder ontwikkelen. Hij krijgt de opdracht om met een stukje houtskool te gaan tekenen. Hij krijgt hierbij een soort brievenbus waar hij zijn papiertje in kan leggen. Vervolgens word hier een spiegel opgezet zodat hij zijn portret hier van blind over kan tekenen. In deze oefening leer je niet steeds terug te kijken naar het papier. Maar direct wat je ziet over te brengen op het papier. Daarna er zonder oordeel naar kijken.

Saulus (kind) had ook veel ervaring, hij moest ook een tijdje blind zijn om zijn oude beeld los te laten, en zijn gedachten met een nieuw beeld te laten vullen. Pas later krijgt hij de naam Paulus (gering).

De avond vliegt, en uiteindelijk ben ik best tevreden met het resultaat. Acryl kan door het snelle drogen steeds laag over laag.

Het lijkt een beetje op het leven. Iedere keer je visie een beetje bijstellen.

De bedelaar die rennen kon.

Markt in China

Het is rond half negen in de avond als ik het Mansion International Hotel verlaat.

Ik besluit de avondmarkt te bezoeken om van mijn laatste energie af te komen. Vooral als ik net gearriveerd ben is het zaak om zo lang mogelijk vol te houden en niet te gaan slapen. Om zo snel te wennen aan de plaatselijke tijd . Zodra ik bijna niet meer op m’n benen kan staan regel ik een taxi en laat me -door het laten zien van het visite kaartje van het hotel – weer afzetten. Zodra ik het bed voel slaap ik, voor mij dus de remedie tegen een jetlag.

Vanuit het hotel is het 15 minuten lopen naar de avondmarkt. Overdag kun je hier ondanks de uitgeschakelde verkeerslichten makkelijk oversteken. In de spits zijn de verkeerslichten in werking om het verkeer beter te regelen. De auto’s rijden niet hard, en claxonneren is hier al een aantal jaar niet meer toegestaan . De straat heeft op het punt waar ik over wil steken een middenberm. Rond deze tijd is het nog steeds echt druk en zodra het voetgangerslicht op groen gaat, beweegt de horde mensen zich naar de overkant.

Tussen de mensen zie ik een bedelaar op de grond zitten, hij mist een arm. Naast hem een roestvrijstalen rijstkom waar al flink wat briefgeld inzit. Voor hem op de grond ligt een stuk betontegel. Hier slaat hij hard met zijn voorhoofd op, alsof hij krankzinnig is.

Voor mij loopt een grote Chinese man. Hij pakt de bedelaar bij de schouder: De mensen eromheen deinzen achteruit. Hij tilt hem zover op dat ze oog in oog met elkaar staan. Hij schreeuwt wat Chinese woorden, en laat hem vervolgens vallen. Tenminste dat lijkt zo. Hij graait naar de grond om de kom te pakken. Rekt zijn shirt op waar zijn arm dubbel in blijkt te zitten. De tegel is niet van beton, maar blijkt meer van een soort tempex- achtig materiaal te zijn.

Nog geen meter van de plaats waar de bedelaar zat, staat een brigadier het verkeer te regelen. De grote man die zojuist de bedelaar ontmaskert heeft raast nog even door tegen de brigadier die nog geen meter bij de bedelaar vandaan stond. Deze haalt zijn schouders op, alsof hij zeggen wil: Daar ben ik toch niet verantwoordelijk voor?

Er word kort wat heen en weer gekibbeld, en iedereen gaat zijns weegs. Onze pseudo-bedelaar, heeft waarschijnlijk zijn arm alweer dubbel in zijn shirt zitten op zoek naar een drukke oversteekplaats.

Ik kwam op het idee om bovenstaande op te schrijven toen ik onderstaand filmpje voorbij zag komen, waarbij een hond een zelfde soort kunstje doet.

Relatietherapie bij AH


Zeg schat, ik heb een verassing voor je:We gaan een weekendje weg.


Dat kan heel voordelig anders bij AH:
Wilt u een weekendje weg?-Nee
Wilt u een knuffel?-Nee


Zo simpel kan het zijn dus. Ps de vragen hoorde ik met een half oor, maar het antwoord was echt: Nee.

Wat willen jullie doen in de vakantie?

Bij het vragen rondje voor de vakantie, stelde ik de vraag wat de verwachtingen waren van mijn zoons.Tussen de verlanglijst van extremen Jetski, paragliding etc dacht ik een keuze te moeten maken.

Maar Piet de jongste (11) gaf als antwoord: Zwemmen met u. Magisch, vraag iets simpels aan je vaderen alle andere dingen zullen je toegeworpen worden. 


Hij probeerde samen of door middel van mij zijn verste duiksprong te maken. We probeerden van alles, maar of hij of ik kwam er slecht vanaf. Of hij zette te vroeg af, of duwde te vroeg weg.Ok, waar ik stop ga jij door. Hij zette zijn voeten op mijn handen, toen de armen in de hoogste stand bijna blokkeerden, zette hij af. Een sierlijke sprong en ver!  Proestend kwam hij boven,dit was hem Pap. 


Onthou dit de rest van je leven. Waar ik stop ga jij door. Zo vloeiend mogelijk. Dat maakt dat je het verst komt. Als vader doe je wat je kan. op een bepaald punt mag je loslaten, dan komen ze het verst.

De loempia-man zal niet meer klagen.

Het is Zaterdagmorgen als we besluiten nog even naar de markt in Tiel te gaan.Er is code geel afgegeven, en er is veel neerslag voorspeld dus maken we doelgerichte plannen. Even bij de Turkse pizza boer langs en een bosje bloemen voor de verjaardag vanavond. Piet vraagt of hij nog een loempia mag. Wil jij er ook een vraagt vrouwlief. Nou, niet zo’n zin, – de zware luchten vallen me zwaar en mn darmen protesteren. Ik wil zo nog even naar de Hema zeg ik. Anders ga je nu alvast dan doe ik mn rondje wel even. We staan al voor de Vietnamese loempia kraam als ik besluit door te lopen naar de Hema. Nog snel zie ik een A4 fotolijst in de loempia kar hangen. Mmm denk ik Vietnamese traditie?

Als ik de Hema binnenloop zitten de eerste waterdruppels al op mn bril.Ik rommel wat op de eerste etage bij de schrijfafdeling. Dan staat Piet weer naast me. Pap: de loempia man is dood. Ik ben niet eens verbaasd als ik het hoor. Vorige keer toen we bij hem wat loempia’s kochten probeerde ik een gesprekje aan te knopen. Het leek of ik een pen uit een handgranaat trok. De man die zo Aziatisch introvert leek veranderde in een spraakwaterval waarbij zijn accent als gele blaadjes door zijn zinnen kolkten. Het is rustig of niet? De gemeente heeft besloten alles parkeerplaatsen aan de Waal te sluiten, waardoor het hier enorm stil geworden is .  Ambtenaren. Overal het zelfde zegt hij. Ik woon rond Utrecht daar maken wij de loempia’s en bakken producten voor. De gemeente wil me weghebben. M’n huis is 4 ton waard, ik ben tegen ze aan het rechten. En Vietnam? Probeer ik.  Daar is het veel erger, zijn bruin gele huid krijgt zowaar een rode gloed. Daar is het nog veel erger. De regering onderdrukt de normale man, en de ambtenaren vullen hun zakken en verdelen de baantjes onderling.  Ik ga wel eens terug, maar als ik het allemaal zie kan ik het daar ook niet uithouden.  

De vrouw van de loepia man ligt zó tegen het raam aan, – Piet legt zijn onderarm voor zijn ogen. De loempia man. Waarschijnlijk zijn leven gegeven voor de 4 ton die zijn vrouw alleen op moet maken. Die zich druk maakte over de toekomst van zijn dochter die de support van haar vader moet missen. En de ambtenaar die de overwinning ziet en met voldoening zijn missie voortzet. En dan nog de ambtenaar die onaantastbaar is in het verre Vietnam.  Hij heeft hem nooit gekend en weet niet hoeveel er door hem. Is geleden. Dan mijn zoon Piet, hij staat terneergeslagen. En kijkt me aan de loempia-man zal niet meer klagen.